Al 35 jaar geleden ben ik begonnen met een dagboek. In een dagboek schrijven schijnt nu weer in de mode te zijn, maar toen ik ongeveer 30 was, kende ik niemand anders die ook een dagboek bijhield. Iedereen was blijkbaar gelukkig. Ik niet.
Turbulent
Ik was gescheiden na een zeer turbulent huwelijk en ik stond voor de taak drie jonge kinderen in mijn eentje op te voeden. De meeste gescheiden ouders – zeker tegenwoordig – nemen die verantwoordelijkheid wel samen op zich, maar mijn ex-man was kennelijk van mening dat hij ook niets meer met zijn kinderen te maken hoefde te hebben als zijn vrouw ervandoor ging.
Ik had de sterke behoefte om al de emoties die ik voelde te uiten en ze tegelijkertijd voor mezelf te houden. Want dat is toch eigenlijk wat je doet als je een dagboek bijhoudt. Je richt je helemaal op jezelf. Het is heel persoonlijk wat je opschrijft.
Tenerife, 2016
Emoties uiten
Aan de andere kant speelde ik soms met de gedachte dat al datgene wat ik geschreven had of nog zou schrijven, ooit misschien gedrukt en gepubliceerd kon worden. Toen hield ik ook al van schrijven. Ik heb bijvoorbeeld nooit overwogen om mijn emoties uit te drukken in schilderijen. En al ben ik wel muzikaal, een goede zangeres ben ik ook al niet.
Tegenwoordig zitten er soms maanden tussen de stukjes die ik in mijn dagboek schrijf. Ik ben niet meer ongelukkig of onzeker. Soms schrijf ik over mijn werk, een andere keer over het weer of het eten of het huis, dan weer over huisgenoot W. of de kinderen, soms over mijn oude moeder of mijn tweelingzus of andere familieleden of bekenden, vooral als ik me aan hen erger, wij ons aan elkaar ergeren, of ik me zorgen over hen maak. Ik plak ook wel eens krantenknipsels of kassabonnetjes in mijn dagboek.
Al met al lijkt het me niet meer zo’n goed idee om mijn dagboeken te publiceren, want ze zijn veel te rommelig. Maar wat moet ik er dan mee? Ik vind het jammer om ze weg te doen, maar wil ook niet dat mijn familie ermee blijft zitten als ik dood of dement ben (wat dat laatste betreft: wat God verhoede. Overigens wil ik ook nog lang niet dood).
Nederlands Dagboekarchief opgericht!
En wat lees ik nu in de krant? Er is een Nederlands Dagboekarchief opgericht, dat ondergebracht is bij het Meertens Instituut – het onderzoeks- en documentatiecentrum van Nederlandse taal en cultuur. Via sociale media is er bekendheid gegeven aan inleverdagen voor dagboeken. Met koffers tegelijk zijn op die dagen dagboeken ingeleverd en tegenwoordig ontvangt het dagboekarchief tientallen dagboeken per maand. Van elke aanwinst wordt door vrijwilligers een precieze inhoudelijke beschrijving aangelegd, die via trefwoorden doorzocht kan worden.
Bij de rubricering worden gelukkig wel de richtlijnen van de Wet Bescherming Persoonsgegevens in acht genomen. Ik persoonlijk zit er niet op te wachten dat al mijn persoonlijke zielenroerselen direct op mij terug te voeren zijn als ik besluit mijn dagboeken aan het NDA toe te vertrouwen.
—
Naar Blog-deel 9 Tolkervaringen bij de immigratiedienst
Naar Blog-deel 10 Het Stockske (Taal,1)
Naar Blog-deel 11 Tweelingen
Naar nog veel meer (ALLE) delen van Elsa’s Blog
Reageren?
Els Groenman-Warmelink
e.warmelink@gmail.com
—-
Hier kunt u een vertaler of tolk zoeken
—-
Zelf een stukje schrijven voor de website?
Lees hier o.a. handige tips voor zoekmachine-optimalisatie (SEO) en het verhogen van de leesbaarheid van je tekst:
Tussenkopjes, tussenkopjes, tussenkopjes – 42 Bis
De BLOG-academie – Kitty Kilian
Facebook voor beginners – Kitty Arends
